Olmayan ada

Temmuz'un son günü. Sunucuyu ve istemciyi tek bir atölyede topladık, dünyayı açtık — ve içinde her oyuncunun bildiği ana adayı bulamadık.

Düz çimen ve bir avuç köylü

31 Temmuz, öğleden sonra üçe on kala, iki büyük program tek bir klasöre yerleşti: sunucumuz ve istemcimiz. O zamana kadar ayrı yaşıyorlardı ve birbirlerine ancak iğreti tutunuyorlardı. Taşınma bunu hemen gösterdi — daha önce kimsenin fark etmediği düğümleri çözmek gerekti.

Yeni sunucu o gün az şey bilmiyordu: elli yaratık türü, sunucunun denetlediği iki binden fazla üretim tarifi, köylüler ve yazılar, Adalar modu ve dünyalar arasında saniyenin yirmide birinde — yeniden bağlanmadan — geçiş. Ama dünyaların kendisi yer tutucuydu: «Merkez», «Adalar», «Hayatta Kalma» yazılı, beşer katman topraktan üç düz alan.

Birkaç saat sonra yer tutucuların yerinde gerçek haritalar belirdi: merkezin arazisi ve spleef arenası. Akşam bakmak için girdik — ve bir avuç köylüyle düz bir çimen gördük. Peki ada nerede?

Ada yalnızca kodda yaşıyordu

Mypex'te daha önce oynamış herkes uçan merkez adayı hatırlar. Onu harita dosyalarında aradık ve bulamadık. Meğer eski sunucu adayı her açılışta — kodla — yeniden kuruyor ve hiçbir yere kaydetmiyormuş. Ada yalnızca sunucunun çalıştığı dakikalarda var oluyordu.

Adayı çizime göre, parça parça yeniden kurduk: dalgalı kenarlı otuz bloklık bir yarıçap, halkalı ve köşegenli kuvars ve prizmarin bir meydan, ortada bir ışık kuyusu, çember boyunca sekiz fener, iki ladin ve iki meşe, kuyunun üstünde kırmızı bir ok ve çevrede dört küçük uydu ada. Kuyu eskisi gibi Hayatta Kalma dünyasına çıkıyordu.

Biraz ileri gidersek: sadece bir hafta sonra bu adadan vazgeçeceğiz. Ama o akşam geri döndü — ve neleri taşımak yerine baştan toplamamız gerekeceği anlaşıldı.

«Ana merkezi kim kuruyor?» — «Kimse»

Giren herkesin düştüğü yerden kimin sorumlu olduğu sorusuna verilen dürüst cevap buydu. Akşam sekize doğru o yer belirdi: ortak lobinin taş salonu. Koyu arduvaz, beyaz kuvars, bir sütun dizisi ve geçidin üstünde renkli camlarıyla modlara açılan iki büyük kemer, turkuaz fener ışıkları, iki karşılayıcı ve «şu an burada: N» tablosu. Malzemeler bilerek seçildi: ne Hayatta Kalma'nın çimeni, ne Adalar'ın kumu — üçüncü yer tek kelime gerekmeden tanınıyor.

O akşamdan itibaren sunucuya her giriş ortak lobiden geçti, her modun kendi lobisi oldu, eşyalar ve can da modlar arasında taşınmayı bıraktı. Bir önemli ayrıntı daha: her ada ayrı bir dünya oldu. Eskiden bütün adalar yan yana duruyordu ve kendi arsandan başkalarınınki görünüyordu.

Yaşayan eşyalar

1 Ağustos dünyayı yaşanır kılan şeylere gitti. Sandıklar gerçek depolar oldu — o zamana kadar sandık tuğladan yalnızca resmiyle ayrılıyordu. İstemci mobilya çizmeyi öğrendi, ilk eşya da sıradan bir sandalye oldu. Adalara boyama fırçası, tütsühanede ve fırında yemek pişirme, su doldurulabilen bir lavabo ve sahibi yokken bile büyüyen bir tarh geldi. Yeni gelen biri başlangıç kulübesinin sandığında ekmek, bir rehber kitap ve tahta bir balta buluyordu.

Sohbetten tireler kayboluyordu. «1. Oyuncu — 1 000» sıralama satırı tiresiz geliyordu, çünkü yazı tipinde böyle bir işaret yoktu. Bu tür «görünmez» karakterlerden 665 tane bulundu, 425'i tireydi. Yazı tipi neredeyse iki katına çıktı, bilinmeyen bir işaret de artık kaybolmak yerine küçük bir kutu olarak çiziliyor.

İmdat freni

2 Ağustos haftanın en yoğun günü oldu — beş yüzden fazla düzenleme. Ve o gün planları bir anda değiştiren ilk karar geldi: büyük mobilya kataloğu durduruldu — «sadece yapma… şimdilik hiç». Güçler, oyuncunun tek bir yeni resim olmadan farkı hissedeceği yerlere kaydı.

Örneğin savaşa. O zamana kadar yumruk ve en iyi kılıç aynı canı götürüyordu, barışçıl yaratıklar da vuruşa karşılık veremiyordu — hiçbir zaman. Artık hasar silaha bağlı, yaratıklar karşılık veriyor ve ganimet düşürüyor. Başkalarının elleri canlandı: istemci savuruşu uzun zamandır gönderiyordu ama sunucu onu kimseye iletmiyordu, diğer oyuncuların elleri de manken gibi sarkıyordu.

Hayatta Kalma dünyasında ilk kez hayat belirdi: spawn'ın çevresinde hayvanlı bir otlak, kuzeyde canavarlı çorak topraklar. O güne kadar hiçbir dünyada yaratıkların doğma kuralı yoktu. Kırmak adil hâle geldi: kırma süresini sunucu, bloğun sertliğine göre hesaplıyor. Spleef gerçek bir oyuna dönüştü: dört çimen katlı bir kule, katlar teker teker kayboluyor, raundun sonunda da herkesin ayağının altındaki blok yok oluyor. Eski sunucuda arenaya girmek eşyaları sonsuza dek siliyordu — bizde ise kaldırılıyor ve her çıkışta geri veriliyor.

İlk «tezgâh» da tariflere göre kendi kendine pişiren bir kazan oldu. İlk sürümde pancar çorbası ulaşılamazdı: kazan yuvaları sayıyordu, pancar ise tek bir yuvaya yığın hâlinde giriyor. Ona adet saymayı öğrettik.

Oyunculardan önce yakalananlar

Bu günlerdeki işin bir kısmını oyunculardan hiçbiri görmeyecek — ve bu iyi bir şey. Yeniden bağlanınca ikinci oturumda kazandığın her şeyi kaybedebiliyordun. Tekrar gelen bir ağ paketi dünyanın bir parçasını bir deliğe düşürüyordu. Taşınan haritaların en alttaki kırılmaz katmanı hava olarak geliyordu — içinden düşülebilen 224 640 hücre. Su ve lav kıpırdamadan duruyordu. Bunların hepsi, yeni sunucu ilk oyuncusunu görmeden önce bulundu ve düzeltildi.