Jedno menu na wszystkie światy

Wcześniej każdy tryb miał własne menu, a te same rzeczy leżały w różnych miejscach. 19 października menu dostało wspólną podstawę, szkatuła nauczyła się otwierać dowolnym przyciskiem, a Sroka i Gromowładca dostali nowe ciała.

Wspólna podstawa

Menu składało się w trzech miejscach z trzech kopii i wspólne rzeczy się rozjechały: „Znajomi” i „Pomysły i błędy” były tylko w Anarchii. Decyzja brzmiała tak: menu „ma być wspólne dla wszystkich serwerów, z osobnymi kartami… wspólna baza, na przykład zgłoszenie błędu, ludzie, karta, znajomi — to wszystko ma być wspólne we wszystkich światach”.

Teraz w każdym świecie jest karta „Ludzie”: klan, znajomi, „Kto online” (otwiera okno „Online”) i „Pomysły i błędy”, a na dole — „Pomoc”. Resztę każdy tryb dokłada własnymi kartami. Kafelek pokazuje się tylko wtedy, gdy jego komenda działa w tym świecie — pustych przycisków już nie ma. Cztery dni później na karcie „Ludzie” pojawią się jeszcze „Zgłoś gracza” i „Ukryj gracza”.

Szkatuła — dowolnym przyciskiem

„Kiedy klikam w case, nieważne, czy klikam dwoma przyciskami, czy jednym, ma się otwierać”. Okazało się, że prawe kliknięcie w stwory w ogóle nie docierało do serwera, a szkatuła na mapie spawnu to model-stwór. Teraz stwór pod celownikiem przejmuje prawe kliknięcie i szkatuła otwiera się dowolnym przyciskiem. Wyjątki — łuk, kusza, harpun i luneta: im prawy przycisk jest potrzebny samym.

Sroka i Gromowładca

Dawna Sroka była ludzikiem wysokim prawie na dwa bloki, w kamizelce i z woreczkiem. Werdykt był krótki: „To przerób”. Nowa Sroka to mały czarno-biały ptak na nóżkach-zapałkach pod połatanym workiem wyższym niż jej głowa. Wylot worka świeci się postrzępionym różowym szwem, a za nim widać kawałek obcego nieba z gwiazdami. W spoczynku z worka czasem wyskakuje gwiazda, sroka się rozgląda i wpycha ją z powrotem skrzydłem. Chodzi podskokami na dwóch nogach.

Zaraz potem przerobiliśmy Gromowładcę. Dawny był bladą bryłą z gniewną twarzą. Nowy to niska ciemna chmura burzowa z płaskim wierzchołkiem-kowadłem i cienkimi strugami ulewy aż do ziemi. Twarzy nie ma: w brzuchu chmury jest postrzępione rozdarcie w nocne niebo, a w nim zastygła różowa rozgałęziona błyskawica. W spoczynku błyskawica dwa razy rozbłyska, a kopuła chmury pęcznieje. Kiedy ją rysowaliśmy, chmura zdążyła być kamiennym słupkiem, skrzynką, ekranem, głazem, rusztem grilla i paszczą — każde takie znalezisko usuwaliśmy, aż została sama burza.

Ikony bloków

Sadzonki, kwiaty, grzyby i pnącza w kieszeni były malutkim krzyżykiem — teraz to płaski obrazek, jak należy. Płot i mur stały się dwoma słupkami z poprzeczkami, szkło i kraty — taflą, łóżko — parą z poduszką, latarnia — większa. Najciemniejsze bloki dostały jasną obwódkę: na ciemnym slocie po prostu ich nie było widać. A z katalogu trybu kreatywnego zniknęło jedenaście technicznych zaślepek i duplikatów, których gracz nie musi oglądać.